O traumatyzacji w obliczu straty okołoporodowej - przegląd badań

W 2015 roku Daugirdaitė, van den Akker i Purewal przeprowadzili przegląd systematyczny 48 badań dotyczących stresu pourazowego po stracie reprodukcyjnej.

Badania obejmowały łącznie 6379 kobiet i mężczyzn.

Wyniki przeglądu pokazały, że po doświadczeniu straty mogą pojawiać się zarówno objawy stresu pourazowego (PTS), jak i pełnoobjawowe PTSD.

W analizowanych badaniach objawy stresu pourazowego występowały częściej niż PTSD.

Ich nasilenie było zwykle największe w okresie bezpośrednio po stracie i zmniejszało się wraz z upływem czasu.

Nie oznacza to jednak, że sam czas zawsze wystarcza, aby objawy ustąpiły. W części badań PTS lub PTSD obserwowano także wiele miesięcy po stracie.

Autorzy zwracają również uwagę, że ryzyko PTS/PTSD nie było jednakowe dla wszystkich. Znaczenie miały tu m.in. wcześniejsze doświadczenia traumatyczne, trudności dotyczące zdrowia psychicznego oraz czynniki psychospołeczne.

Wnioski płynące z przeglądu mają duże znaczenie także dla pracy terapeutycznej.

Nie każda strata jest zarazem doświadczeniem traumatycznym i nie każda reakcja po stracie jest objawem PTSD. Jeśli jednak dochodzi do traumatyzacji, czasem nawet niewielki bodziec może sprawić, że przeszłość ożywa – tak, jakby to, co wydarzyło się wtedy, znów działo się tu i teraz. Mogą temu towarzyszyć silne reakcje emocjonalne i fizjologiczne.

Dlatego tak ważne jest, abyśmy potrafili rozpoznawać i różnicować trudności, których doświadcza osoba po stracie, i na tej podstawie dobierać właściwy sposób wsparcia.

Każda trudna historia potrzebuje wybrzmieć, a każda osoba, która jej doświadczyła może potrzebować towarzysza, który z empatią i uważnością pomoże zintegrować ją z resztą doświadczenia.

Źródło:

Daugirdaitė V., van den Akker O., Purewal S. (2015). Posttraumatic Stress and Posttraumatic Stress Disorder after Termination of Pregnancy and Reproductive Loss: A Systematic Review. Journal of Pregnancy.